'Muis, je vond verpleegkunde toch helemaal niets? waarom staat dan een site open met de HBO-V opleiding?' school, dinsdag. een vriendin bekijkt kort mijn computerscherm.

leg dan maar eens uit dat je bent gekapt met die opleiding omdat je jezelf er te veel tegen kwam. dat je het eigenlijk wel leuk vond, een gezellige groep mensen had op de opleiding & dat je hart wel ligt in het verzorgen. dat je bent gestopt omdat je psychisch in elkaar donderde door de herinneringen aan verkeerde handelingen in de jaren ervoor. dat je eerst daar aan moe(s)t gaan werken om verder te kunnen. dat leg ik dus ook niet uit, dat is me te veel uitleg en te veel informatie die ik dan prijsgeef.

laat ze maar denken. de kans is groot dat... nee muis, zo mag je niet denken.. ik komend schooljaar nergens meer ben. nou ja, ergens onder de grond weg lig te rotten tot alles is vergaan tot niets.

 

'we behandelen vandaag het stompverband. wanneer een lichaamsdeel is afgerukt..' EHBOcursus, woensdagavond. mijn gedachten gingen op dat moment met me op de loop. krijg alles op een afstandje mee. maar in mn hoofd tollen geen snelverbandjes en synthetische watten rond. in mijn hoofd zitten plannetjes.. even later gaat het over slagaderlijke bloedingen die wel direct hevig gaan bloeden, daar is bijna geen stoppen aan & daar moet al gauw actie bij komen. in mijn hoofd komt direct het beeld voor me, een mes en snijden in mn arm. stom beeld, rot toch op, ik moet mn kop bij de EHBO houden hier. twee uurtjes aan EHBO een beetje verknald door mijn niet volledige aanwezigheid. zit op zo'n moment wel veel voordeel aan een mams die ook dezelfde cursus volgt en wel heel de les fanatiek meepent met wat er gezegd wordt en zo.

 

'ik hoop echt dat ik noooooooit gaatjes krijg. met al dat boren en verdoving en haakjes wat ik hoor. brr.. lijkt me helemaal niets.' aan de eettafel, afgelopen vrijdag. mijn zusje kijkt met een gruwelijk gezicht terwijl ze ineens die gedachte deelt met mijn moeder en mij terwijl we net wat brood naar binnen werken. in mijn hoofd gaat gelijk de gedachte op dat ik echt niet hoop nog jaren door te moeten, mijn tanden nog tig keer bij de tandarts te laten controleren, gaatjes te moeten laten vullen.. al die verzorging, al die jaren..

 

en dit zijn nog maar drie voorbeelden van hoe ik door de hele dag heen telkens aan dood gaan denk. en dan niet lang en gelukkig leven en dan met grijs haar en met een pensioentje en een rimpelige huid sterven, maar vroegtijdig. 'midden in het leven'. iets dat door de mensheid niet wordt geaccepteerd. je bent laf, slap en egoistisch wanneer je er aan denkt en zeker wanneer je er aan toe gaat geven.

de vraag waarom je er aan denkt, die grote vraag 'waarom?', waarom je aan die gedachtes toe zou willen geven, waarom je plannen hebt... ik heb vannacht er al lang over na zitten denken. die grote waarom. afgelopen avond liep namelijk vreselijk qua gedachten. door de EHBOcursus al, maar ook thuisgekomen is mn hoofd suicidaal op hol geslagen. hoe en wat ga ik nu niet zeggen, maar ik kan wel zeggen dat ik momenteel midden in een plan zit waarvoor ik nog niet sterk genoeg ben om daar nee tegen te zeggen, om het niet verder uit te voeren. je voelt je kut, je denkt niet in een hier en nu (ik ben geen mind-fulness persoon), maar in een verleden waar je alleen de rotte plekken in ziet en een toekomst die je niet wilt invullen. en dat is een en al negativiteit. waarom denk ik dan zo negatief? waarom trek ik alles over in het negatieve? waarom, waarom..? kutvraag.

ik herinnerde me ineens een gesprek met de psycholoog van een paar weken terug. suicide gedachten kun je niet gauw in een antwoord leggen wanneer er een waarom-vraag is gesteld. je kunt beter vragen op wie of wat je boos bent. want dat is vaak wat er in schuil gaat. al bedacht ik me vanavond en vannacht dat ik niet echt op iemand boos ben. alhoewel..

ik heb vanochtend met de psycholoog het gehad over de relaties die ik heb tot anderen. de verstoorde relaties vooral. en daar komt voor mij dan een strijd uit naar voren van hoe ik me moet verhouden tot iemand, ik moet zorg uit handen geven en tegelijk wil ik regie houden. tegelijk wil ik ook zorg uit handen geven, maar dan komt het toch weer op regie aan.. de chaos, alles maakt dat er een strijd zit in mij.. en nu bedenk ik me dat ik nergens antwoord op geef. niet op wie of wat ik boos ben, niet op een van die verrekte waaromvragen. ik heb er gewoon geen antwoord op.

 

ik weet niet waarom ik door de dag heen telkens denk aan doodgaan. ik weet niet waarom ik plannetjes smeed, en ze wil uitvoeren, en plannen tot uitvoering begin te brengen. ik weet niet waarom ik alles zo negatief zie. ik weet het gewoon niet. DAMN iT!

natuurlijk heb ik wel positieve dingen, dingen waar ik mijn gedachten ook wel bij heb. een vriend die ver weg is, maar waar mn hoofd van op hol kan slaan van verliefd zijn. het feit dat hij over een tijdje weer terug komt. de verhuisplannen en het besef dat we ergens anders heen gaan verhuizen, nieuwe start. het oppassen in juni op de babykonijntjes van de achterburen (en waar er een daarna bij ons blijft). een nieuwe opleiding starten...

maar toch, toch worden al die positieve momentjes, overschaduwd door die negatieve gedachtegangen. constant die suicidale gedachtes. waardoor de positieve momenten, maar kleine momenten zijn, waarin ik niet me volledig vrolijk voel, maar het even wel zie, een toekomst. maar als ik daar nu over nadenk, zie ik die niet. ik durf niet eens te zeggen of ik april haal. en ondertussen weet ik ook wel dat ik door moet, strijden, het bijltje er niet bij neergooien. bah.. kuthoofd..

er gaat de laatste dagen zoveel door mijn hoofd heen. zoveel negatieve dingen hebben mijn gedachten gepasseerd. vandaag voel ik me voor het eerst sinds een hoop dagen weer wat positiever. en ben daar blij om. ook weer beetje puf om morgen wel weer op mijn fiets te stappen en richting school te gaan. ik houd me daar maar aan vast & heb mijn wekker al gezet, en tas ga ik voor het slapen ook nog even inpakken. even proberen de boel weer een beetje op te pakken.

 

school is op dit moment een ramp. een ramp om erheen te moeten en de lessen te volgen. de tentamenweek komt er weer aan. 'muis, heb je deze aantekeningen al? snap je dit?' ik raak er van in de stress en krijg het niet gauw uit mn hoofd wat er allemaal nog moet gebeuren. moet nog een paar boeken lezen voor nederlands en engels, maar het lukt me niet om die boeken echt te lezen. ik lees tig boeken, 's nachts als ik niet kan slapen, maar je moet me daarna echt niet gaan vragen waar de boeken over zijn gegaan, wat de verhaallijn is, wie er in voorkomen, wat de rol van die personages zijn, wat de spanningsboog is... ik heb daar niet de concentratie voor. zodra ik een boek aan de kant leg weet ik niet meer waar het over gaat. niet tot in detail in ieder geval, en dat is juist wat momenteel moet gebeuren voor school. stress, dat is het enige wat het voor mij nu opleverd. morgen maar gewoon de lessen volgen, doen alsof mn neus bloedt als het erover gaat wat er allemaal nog moet gebeuren. maar ik zal maar wel gaan, want thuis zitten leverd niets op.. tsja, een passieve muis die half de dag in haar bed ligt en internet beetje doorkijkt. maar uiteindelijk heb je dat ook wel gehad. word je gesmst waar je bent, of je nog een keer weer je kop laat zien op school enzo. dan wordt het wel even weer tijd om jezelf uit bed te schoppen, je kop helder te krijgen en te zien dat je een keer weer naar school gaat. ritme houden, aanwezig zijn, sociaal doen. dat is ook eigenlijk het enige waarom ik op school zit op dit moment, en moet me daar ook aan vast blijven houden. ritme.

 

doordat ik de laatste dagen zo diep gezonken ben, ben ik keihard gaan twijfelen aan mn medicatie. heb die twijfel met mn moeder gedeeld (ook een beetje in het kader van die moeder-dochterrelatie die we moeten opbouwen) en zij heeft dr ook haar twijfels over. ik zou toch verwachten dat na 6 weken antidepressiva slikken je toch op een bepaalde manier moet merken dat het werkt... maar ik merk er verrekte weinig van. heb zelfs het idee dat die depressie alleen maar erger is geworden sinds het slikken. ik bedoel, als je niet eens bang bent om jezelf van kant te maken, te stoppen met leven, dan is er toch wat goed mis.. zo passief als ik de dagen nu doorbreng, zo passief ben ik eigenlijk nog nooit geweest. ik voel me zo verrekte nutteloos, depressief, suicidaal.. zwemmen geeft geen voldoening, 30 km in flinke vaart rondfietsen ook niet, mijn gedachten gaan dan alleen maar meer op hol slaan. ik ren weg van een huis, maar ik kan niet wegrennen van mezelf. dat vond ik tijdens de week in Rome ook zo balen. je bent er uit, maar toch heb je jezelf meegesleept. toch denk je eraan, toch denk je aan wat er geweest is, hoe het je maakt tot wie je bent.

de suicide gedachten zijn er verschillend. ik heb de constante drang om de medicatie op te zoeken die ik heb liggen, of om deze op te sparen. mama heeft ze ergens anders neergelegd, ik weet dat het in de keuken ligt, ik weet alleen niet waar in de keuken. en als ik het niet vind, kan ik het ook wel opsparen. mama komt daar toch niet achter. gisteren had ik op de fiets tijdens een 30 km lange fietstocht ineens bedacht dat ik nog een scheermesje over heb, dat een van de aardappelschilmesjes in de la ook nog wel een scherpe punt heeft. ik kan als ik wil gewoon mn onderarm volledig open halen. vanaf mn pols naar het holletje van mn elleboog. het schijnt de beste snijmanier te zijn. ik zie het mes zo voor me, door mn huid heen drukken, geen gevoel van pijn, maar van verlossing. ik heb gisteravond dan ook gedacht tijdens het fietsen dat ik misschien maar niet terug moest gaan naar huis, dat ik ergens in het bos moest gaan liggen en daar de nacht doorkomen. ik weet wel een plek waar ik de nacht door kan komen, droog op een te smal bankje. en zo gaan er veel gedachten door mijn hoofd heen. plannetjes die ik niet uit mag voeren, en toch dringen ze zich aan me op. en ik weet niet of ik uiteindelijk nog sterker ben dan die plannetjes.

sinds ik de medicatie slik ben ik heel bang om dik te worden. ik lette altijd al wel beetje op wat ik at, maar ik sla echt door nu. een bijwerking van de medicatie kan zijn dat je aan komt. dus ik sta elke dag op de weegschaal te kijken of ik ook maar iets aan ben gekomen. ik vul elke dag mn eten in op internet en reken het aantal kcal uit. 1000 kcal per dag? dat is al te veel in mn hoofd. 's avonds schep ik één aardappel in mn bord, 2 als mn moeder toekijkt, koekjes sla ik over, het liefst ook mn ontbijt of middageten. een van de twee, zodat ik wel de dag door kan zonder ander eten. thee gaat zonder suiker, en het liefst drink ik niets anders dan thee of water, omdat daar niets in zit aan kcal. ik voel me dik en slecht wanneer ik meer heb gegeten, wanneer ik me niet in heb kunnen houden en wel koekjes heb gehad, of een stuk chocola. en tegelijk zit er in mn hoofd ook het besef dat het fout is wat ik doe. dat ik gewoon moet eten, ontbijt, middageten en een bord vol avondeten. tussendoor een koekje of wat fruit, gewoon zoals het hoort. maar het lukt me niet. ik krijg het niet voor elkaar gewoon te eten zonder daarna een dag dat te compenseren met bijna niets.

 

goed, waarom ik dan vandaag toch weer wat positiviteit heb gekregen? vanochtend belde mijn zus (H.) op, de zus waar ik zo nu en dan wel eens kom om even uit dit huis weg te zijn. zij en haar vriend hebben een huisje gekocht. nu werd na dat telefoontje bij ons het idee geboren, bij mijn moeder en mij, dat wij ook wel richting die plaats kunnen verhuizen. de woningbouwvereniging waar we bij staan ingeschreven verhuurt en verkoopt in die plaats namelijk ook huizen. en nu schijnt het zo te zijn dat je in de hele regio waar de woningbouwvereniging actief is urgentie kunt krijgen. dat weten we niet zeker, dus dat gaat mn moeder donderdag navragen wanneer ze daar een gesprek heeft om urgentie aan te vragen. dat is dus even afwachten, maar we zijn wel enthousiast geworden om die kant op te gaan. betekent wel dat ik voor de keuze sta: wel of niet VWO afmaken en als ik VWO afmaak, of ik het dan afmaak in de plaats waar ik nu naar school ga (wat flink wat reistijd op gaat leveren) of dat ik 6 km fiets naar een andere school die daar dicht in de buurt ligt. en als ik niet VWO afmaak, dan moet ik een studie gaan kiezen, waar ik opzich ook wel wat in zie. echt weer toekomstgericht, een doel voor ogen hebben.. ik kan ook een interne opleiding bij een ziekenhuis gaan volgen. dus de kansen liggen verspreid en open. en ik moet daar dus maar even over na gaan denken. mijn zus heeft ook gelijk gezegd dat ze een bed kopen waar ik op kan slapen zodra ze daar wonen, dat ik altijd daar mag komen slapen. en dat is ook gewoon fijn, weten dat je altijd ergens terecht kan.

 

al ben ik nog altijd niet iemand die gauw ergens aan wil kloppen met het bericht of ik daar even kan slapen. ik voel me dan toch nog een lastpost. en het lukt me ook niet goed om dat gauw te veranderen. net als mensen bellen of smsen. d'r ligt toch echt een drempel. ik weet wel dat op een bepaald moment ik het niet alleen kan en dat het de verkeerde kant op gaat en dat ik wat moet doen om het te stoppen, maar toch probeer ik hulp vragen dan zo lang mogelijk uit te stellen. ik moet nog altijd een manier verzinnen waardoor ik die drempel niet meer heb. mensen zeggen wel dat ik gewoon mag bellen, dat ik ze desnoods wakker mag maken 's nachts. dus wat dat betreft zou ik geen drempel moeten voelen, maar toch voel ik die. toch voel 't dan net alsof ik het niet zelf kan, alsof ik loop te klagen.

 

 

het slapen gaat, sinds de sleutels die papa nog bezat, terug zijn in het huis waar ze thuis horen, iets de goede kant op. ik slaap iets meer dan ik deed en dat is goed. al heb ik elke nacht wel een paar uur dat ik wakker lig, loop te malen en van elk geluid ongeveer rechtop in mn bed zit. halverwege de nacht gaat meestal ook mn rolgordijn omhoog en mn stoffen gordijnen dicht. zodat ik naar buiten kan kijken of er wat mis is als ik wat hoor. het is ronduit belachelijk dat ik zo panisch op elk geluid reageer, maar ik ben toch niet rustig tot ik weet dat ik gewoon verder kan slapen. ik merk wel dat ik veel droom op de momenten dat ik slaap. ik droom over vanalles. over de problemen van anderen ook erg veel. en daardoor ben ik de laatste tijd ook weer bezorgd om de situaties waar anderen in zitten. en ik moet me inhouden dan navraag te doen naar hun situatie. vandaag wel een vriend gesmst over zijn situatie, omdat ik al 4 nachten hetzelfde had gedroomd over zijn thuis. en ik wilde gewoon weten of het zo was of niet.

 

sinds Rome is het contact met La wel weer vermeerderd. wat niet echt de planning was. mijn psycholoog heeft afgelopen woensdag ook tegen me gezegd dat ik dat contact ook weer moet verminderen. omdat ik er niet beter van word. gisteren nog wel bij La langsgeweest in de opvang waar ze zit. ze gaat daar morgen weg, en bij de ouders van Li inwonen, en ze wilde een afscheidscadeau voor de opvang. een foto uitvergroot in een lijst. nu heb ik uit liefdadigheid (en ik was degene die haar SD kaartje in het bezit had dus ik was ook zo ongeveer verplicht om het voor elkaar te maken) een foto uitvergroot en een lijst gekocht en dus gisteren bij haar afgeleverd. leverde me een hele middag opvang op. met alle verhalen over hoe het daar er aan toe ging. zodra je daar binnenstapt zit je direct in een soort spanning van wie er uit zn vel kan springen en heel de boel overhoop kan halen. maar goed, i survived ;) en ik heb autorijden ook gewoon goed volgehouden. had zelfs het idee dat ik nog nooit zo helder en gefocust op het verkeer heb gereden. maar ik zal woensdag nog even met de psychiater hebben over de medicatie en het mogen autorijden. want ik weet niet of ik echt legaal bezig ben met die medicatie en dan autorijden.

vandaag werd ik ook nog plat gesmst door La over dat ze haar zusjes in veiligheid wilde hebben en dat ze naar haar psychiater zou gaan en dat ze met de afdelingsleider had gepraat vandaag op school. en toen ik dus een klein beetje over de verhuisplannen vertelde smste ze direct terug: 'oh, ik ga in een fasehuis en dan woon ik niet zo ver bij je vandaan, dan kan ik soms langskomen.' uhu.. tsja.. de oude regels toch maar weer wat doorgang geven. niet op alle smsjes reageren en niet te veel aandacht geven verder. en mn eigen verhaal ook niet aan haar kwijt raken, ook niet als ze naar mn verhaal vraagd.

elke dag gaat het idee door mijn hoofd een overdosis medicatie te nemen. 't is dat ik momenteel niet weet waar het ligt, ik weet alleen dat het in de keuken ligt, ergens. en ik ben niet eens bang voor het idee dat ik een overdosis zou nemen, niet bang om te stoppen hier.. misschien wordt de planning wel realiteit, binnenkort. een einde

ik heb de hele week al moeite met dingen ondernemen. de grootste onderneming is mijn bed uitkomen en er niet vervolgens terug in gaan liggen. het liefst lig ik er gewoon heel de dag in, niet hoeven deelnemen aan het actieve leven, gewoon passief de dag doorkomen. vanochtend mezelf rond half 12 toch verplicht eruit te komen, maar ik moet bekennen dat ik er sinds een paar minuten ook net zo hard weer in lig. ik voel me niet geroepen iets te doen. gisteren heeft mn moeder me tig dingen voorgesteld te gaan doen.. lopen, fietsen, afwassen, stofzuigen.. nutteloze dingen in mijn ogen. ik heb er geen zin in, en vertrek dus al gauw weer richting mn bed. gewoon liggen, wat draaien en keren, malen, soms 5 minuten slaap pakken, op mn laptop programmas kijken. tsja, boeiend is het niet, maar wat maakt mij het uit? ook vrij weinig eigenlijk. suicide gedachtes lopen elke dag door mijn hoofd heen. wat heeft het dan voor zin om nog door te zetten? als ik beneden kon, eet ik wat & drink wat, zet 1 minuut een tv aan maar ik word daar zo onrustig van dat ik hem daarna direct weer uitzet, loop doelloos door de huiskamer heen en vertrek vervolgens dus naar boven. ik probeer mezelf soms wel actief te maken hoor. donderdag heb ik al mijn kasten overhoop gehaald, dus toen moest ik daarna ook de boel weer opruimen, maar daar zit eigenlijk ook geen nuttige factor in.

 

vanochtend ben ik ook heel even beneden geweest en viel ongeveer gelijk met de neus in het serviesgoed. mijn moeder is serviesgoed van mijn vader aan het inpakken. ze had de mensen gebeld die wel interesse schenen te hebben in ons huis, maar die zien er nu putverdikkes eerst vanaf. dus moeten we wel de makelaar in gaan schakelen en maar gaan hopen dat het huis een beetje snel verkoopt. en aangezien ons huis nogal een volle boel is, moet er eerst wat ruimte komen, en aangezien paps toch niet meer thuis woont kunnen eerst zijn spullen wel in dozen richting zijn huisje. en dat zijn voornamelijk de spullen die me doen herinneren aan de gewone papa, en niet zijn slechte kant. straks blijft er niets positiefs over hier, en blijven alleen die kut herinneringen hangen.. straks zitten we nog lang in dit huis, en ik baal daar gigantisch van.

 

& tsja.. vandaag brengt verder toch niets boeiends, dus ik blijf gewoon liggen. kan mij het schelen. kan ik nadenken over de dromen die ik vannacht heb gehad, in die 2 uur slaap die ik bij elkaar heb gesprokkeld vannacht. rotdromen waren het. en ja, ik klaag, om niets. maar dat is ongeveer het enige waar ik nog goed in schijn te zijn.

 

de brief die ik begin februari had getypt aan mn vader (staat in het archief nog wel bij de logs van februari) heb ik gisteren via de mail aan hem verstuurd. ik had nooit de insteek gehad om die mail echt te versturen, maar gisteren toch op de verzendknop gedrukt. & vandaag reactie gekregen. de inhoud van die mail houd me bezig, maar ook nog altijd het gesprek van woensdag. ik krijg mezelf er niet van los.

 

vanavond (10-03) ben ik bij papa geweest. vanmiddag had ik een angstaanval gehad, gevolgd door wat tranen om papa. het besef dat ik hem al tijden niet meer had gezien, tijden niet meer had gesproken, maakte dat ik het niet kon verdragen van mezelf nog langer contactdood te zijn met hem. ik had een kaartje aan hem gestuurd, naar ons gewone huisadres, en ik wilde dat hij dat kaartje kreeg. tegelijk wilde ik ook de huissleutels van hem hebben zodat ik voor mezelf die zekerheid heb dat hij niet zomaar hier naar binnen kan.

beide missies zijn zo gezegd geslaagd.

 

we hebben lang gepraat. over zijn therapie, over waar hij allemaal achter komt. over zijn daden, hoe die zijn verlopen (dat wordt op dit moment uitgeplozen op zijn therapie) en heb hem dus mijn ervaringen verteld. hoe ik al die keren heb ervaren, hoe voor mij duidelijk werd wanneer het fout ging, hoe ik altijd de andere kant op keek zodat ik niet geconfronteerd werd met 'papa die wat fout doet'. het gaf voor hem duidelijkheid, en daar ben ik blij om. ik heb hem geconfronteerd hoe ik nu in het leven sta. hoe mijn bed veilig en onveilig kan zijn, hoe een bad kan ontspannen maar me ook compleet de stuipen op het lijf kan jagen. en hetzelfde geldt voor een douche. hoe ik bij het vastpakken van een banaan volledig weg kan vallen in een herbeleving omdat het me doet denken aan een stijve. en ook nu bekruipt me zo'n gevoel van walging als ik er aan denk.

ook zijn geschiedenisverhaal, zijn ontwikkeling in zijn jeugd, we hebben het echt over bijna alles gehad. over hoe hij eigenlijk al een dag van tevoren toewerkte naar zijn daad. het egoïsme dat daarbij eigenlijk van toepassing is.

hoe ik ook plannen in mn hoofd heb.. maar dan plannen om een lading pillen achterover te slaan, hoe ik daar naar toe werk & hoe het dus een beetje overeenkomt.. plannen maken, het enige verschil is dat hij het vroeger uitvoerde en ik mijn plannen niet heb uitgevoerd.

het blijkt zo te zijn dat papa en ik vannacht hetzelfde hebben gedroomd... of in ieder geval, hij vannacht, ik vandaag tijdens de huilbui als scenario in mn hoofd: ik die bij papa voor de deur staat midden in de nacht, slaapzak onder de arm, de vraag of ik bij hem thuis kan slapen.

voor mij is dat scenario in mn hoofd gekomen, omdat mn moeder en ik vandaag heel de dag zulke zware meningsverschillen hebben gehad dat ik echt op het punt stond te vertrekken. voorgoed uit dit huis weg, geen adres om heen te gaan & dus ook de minder goede opties open latend en bijvoorbeeld naar papa te gaan en daar te slapen.

vandaag is raar gelopen & ik mis ook gewoon zoveel belangrijks eigenlijk wat papa en ik vanavond aan elkaar hebben verteld.

de eerst komende tijd kan ik het weer zonder gesprekken doen. ik had even een dosis ongezond vertrouwen van papa nodig. zoals die altijd thuis is geweest.. gesprekken over diepgaande dingen. iets dat ik compleet mis bij mama. het was goed er te zijn, het is ook goed er weer weg te zijn.

daar waar de rust is

de stilte en de dromen

de tijd snel voorbij gaat

en je warmte voelt

 

daar waar de onrust is

het geluid en de angsten

de tijd traag voorbij gaat

en je kilte voelt

 

daar waar dekens mij omarmen

een kussen mn hoofd omringt

daar is de rust en de onrust

daar is waar ik weinig slaap vind

 

de tijd gaat traag, ieder uur te lang

denken malen draaien

en toch elke avond hopen

op de rust, de stilte & de dromen

 

laat die stilte nou maar komen

voor nu.. vannacht..

voor eeuwig?

 

een week Rome.. in de week zelf heb ik vreselijk weinig geslapen. een uur per nacht was een goeie nacht & de hele dag door hebben we door de stad gesjouwd. hoe ik de week dus door ben gekomen met dat kleine beetje slaap.. geen idee, maar het is in ieder geval gelukt.

het was mijn bedoeling regelrecht terug thuis een log te typen met hoe het is gegaan, maar ik ben gistermiddag tegen 5 uur knockout in mn bed beland en ben er niet voor 9 uur 's ochtends uitgekomen. heb de hele nacht doorgeslapen. en vandaag overdag ook nog weer & nog steeds ben ik redelijk kapot. ga vanavond denk ik ook maar weer op tijd er in (en vanavond niet mn medicatie vergeten, dat was gisteren er bij ingeschoten door het slapen). een uitgebreid verslag van mijn reis naar Rome komt nog wel, maar ik krijg mezelf er nog niet toe om het te typen.. het komt, hoe dan ook wel, deze week.